პაატა შეშელიძე
XXI საუკუნის გეოპოლიტიკურ არენაზე ერთ-ერთი ყველაზე დინამიკური პროცესი ლათინურ ამერიკაში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მზარდი გავლენაა. ის, რაც ერთი შეხედვით მხოლოდ ეკონომიკურ დახმარებად ჩანს, სინამდვილეში რეგიონის პოლიტიკური და იდეოლოგიური ლანდშაფტის ტრანსფორმაციის სტრატეგიაა.
1. ინფრასტრუქტურული ქსელი: რესურსების კონტროლი 
პეკინი სტრატეგიულად ანაწილებს რესურსებს, რათა შექმნას გლობალური მიწოდების ჯაჭვი, რომელიც სრულად ჩინურ სტანდარტებზე იქნება დამოკიდებული:
საზღვაო კარიბჭეები: პორტების მშენებლობა მექსიკიდან არგენტინამდე ჩინეთს აძლევს საშუალებას, გააკონტროლოს სავაჭრო არტერიები.
ლოჯისტიკური დერეფნები: რკინიგზებისა და გზატკეცილების პროექტები მიზნად ისახავს ბუნებრივი რესურსების — სოიოს, სპილენძისა და ლითიუმის — ეფექტურ ექსპორტს.
ურბანული ინტეგრაცია: მეტროსა და ხიდების მშენებლობა ეკვადორსა თუ კოლუმბიაში ჩინეთს ადგილობრივი მოსახლეობის თვალში პოზიტიურ ძალად აჩენს.2. ავტორიტარული ალიანსი და რეგიონული მიმოხილვა 
ჩინეთის ექსპანსიის ერთ-ერთი ყველაზე საგულისხმო ასპექტია მისი მეგობრობა რეგიონის ავტორიტარულ და სოციალისტურ რეჟიმებთან. აი, სრული სურათი ქვეყნების მიხედვით და ჩინეთის მიმართ ამ ქვეყნების ვალის მიახლოებითი მოცულობა:
"ავტორიტარული და სოციალისტური ბირთვი"
ვენესუელა: $60 მილიარდი (ყველაზე დიდი მოვალე რეგიონში). რეჟიმის მთავარი ფინანსური დონორი; ZTE-ს მეშვეობით დანერგილი "სამშობლოს ბარათი" გამოიყენება ხალხის ტოტალური კონტროლისთვის.
კუბა: $4-5 მილიარდი (დაზუსტებული ციფრი გასაიდუმლოებულია). უძველესი იდეოლოგიური მოკავშირე; ჩინეთი ეხმარება რეჟიმს ინტერნეტ-ცენზურის დაწესებასა და ელექტრონულ დაზვერვაში აშშ-ის წინააღმდეგ.
ნიკარაგუა: $1.5 მილიარდი. დენიელ ორტეგას დიქტატურამ ტაივანი პეკინის სასარგებლოდ "გაცვალა" და ვალების მოცულობა მას შემდეგ მკვეთრად იზრდება.
ბოლივია: $3.5 მილიარდი. სოციალისტური მთავრობა ლითიუმის უდიდეს მარაგებს ჩინურ კომპანიებს გადასცემს.
"ვარდისფერი ტალღა" და პრაგმატული პარტნიორები
ბრაზილია: $30 მილიარდი. პრეზიდენტ ლულას მეთაურობით ქვეყანა ღიად უჭერს მხარს დედოლარიზაციას და ჩინეთთან ერთად "მრავალპოლარული სამყაროს" შენებას.
კოლუმბია: $1.2 მილიარდი. გუსტავო პეტროს მმართველობისას ქვეყანამ მკვეთრად შემოაბრუნა ვექტორი პეკინისკენ.
მექსიკა: $1 მილიარდი. ჩინური კომპანიების "პლატფორმა" აშშ-ის ბაზარზე შეღწევისთვის.
ჩილე: $150 მილიონი (პირდაპირი ვალი მცირეა, თუმცა ეკონომიკურად სრულად არის მიჯაჭვული ჩინურ სპილენძის ექსპორტზე).
პერუ: $1.1 მილიარდი. ჩინეთი აქ ფლობს უმსხვილეს პორტებსა და ენერგეტიკულ ქსელებს.
გზაგასაყარზე მყოფი და პატარა სახელმწიფოები
არგენტინა: $17 მილიარდი. ხავიერ მილეი ცდილობს ჩინური კავშირების გაწყვეტას, თუმცა პატაგონიაში არსებული ჩინური კოსმოსური ბაზა და ფინანსური ვალები მას "მარწუხებში" აქცევს.
ურუგვაი: $60 მილიონი. ცდილობს ჩინეთთან თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმებას (FTA).
გაიანა და 
სურინამი: $1 მილიარდი (ჯამურად). ჩინეთი აქტიურად აკონტროლებს ნავთობისა და ოქროს მოპოვებას.
პარაგვაი: $0. გამონაკლისი: სამხრეთ ამერიკის ერთადერთი ქვეყანა, რომელიც კვლავ აღიარებს ტაივანს და არ იღებს ჩინურ სახელმწიფო სესხებს. 
ცენტრალური ამერიკა და კარიბები (ჰონდურასი, პანამა, სალვადორი): $3 მილიარდი (ჯამურად). ბოლო წლებში სრულად დათმეს ტაივანის აღიარება ჩინური ინვესტიციების სანაცვლოდ.3. იდეოლოგიური ექსპანსია და "რბილი ძალა" 
პეკინი ნერგავს აზრს, რომ განვითარება შესაძლებელია დემოკრატიის გარეშეც. ჩინური "ჭკვიანი ქალაქები" და სათვალთვალო სისტემები დიქტატორებს აძლევს იდეალურ ინსტრუმენტს ოპოზიციის დასათრგუნად. კონფუცის ინსტიტუტების მეშვეობით კი პეკინი აყალიბებს ანტიდასავლურ ნარატივს და საკუთარ თავს "მესამე სამყაროს" ლიდერად წარმოაჩენს.
4. პოლიტიკური ვაჭრობა და "ვალის ხაფანგი" 
ჩინური ინვესტიციები ხშირად ხდება პოლიტიკური ლოიალობის საფუძველი. არსებობს "ვალის ხაფანგის" რისკი: როდესაც ქვეყანა სესხს ვერ აბრუნებს, ჩინეთი იღებს კონტროლს მის სტრატეგიულ აქტივებზე (პორტებზე, საბადოებზე), რაც სუვერენიტეტის დაკარგვის ტოლფასია.
დასკვნა 
ლათინური ამერიკა დღეს იქცა ჩინეთის გლობალური ინტერვენციის პოლიგონად. ჩინეთი აქ არ არის მხოლოდ როგორც ინვესტორი, არამედ როგორც ახალი, არადემოკრატიული მსოფლიო წესრიგის არქიტექტორი. 
დემოკრატიული ღირებულებები სერიოზული გამოწვევის წინაშე დგას, რადგან ჩინური ექსპანსია ავტორიტარულ რეჟიმებს აძლევს იმას, რაც მათ ყველაზე მეტად სჭირდებათ — ფულს და ტექნოლოგიას კონტროლისთვის, ყოველგვარი პასუხისმგებლობის გარეშე საკუთარი მოსახლეობის წინაშე. 
დემოკრატიული ღირებულებები სერიოზული გამოწვევის წინაშე დგას, რადგან ჩინური ექსპანსია ავტორიტარულ რეჟიმებს აძლევს იმას, რაც მათ ყველაზე მეტად სჭირდებათ — ფულს და ტექნოლოგიას კონტროლისთვის, ყოველგვარი პასუხისმგებლობის გარეშე საკუთარი მოსახლეობის წინაშე. ამ ყველაფრის ფონზე ჩნდება მთავარი კითხვა: განსაკუთრებით ა.შ.შ., თუმცა ასევე ე.წ. დემოკრატიული სამყარო, ამას ყველაფერს მშვიდად უნდა უყურებდეს? 
