პაატა შეშელიძე
წინამდებარე ანალიზი იკვლევს თავისუფალი საზოგადოების პარადოქსს: სიტყვის თავისუფლების ეგიდით იმ იდეოლოგიების მიმართ "პოლიტიკური შემწყნარებლობას", რომელთა პრაქტიკული რეალიზაცია ყოველთვის სისტემური ძალადობითა და კოლაფსით სრულდება. ქვემოთ წარმოდგენილია არგუმენტაცია, რომელიც ხსნის, თუ რატომ არის შემწყნარებლობა აუცილებელი თავისუფლებისთვის, და რატომ განიცდის კრახს სოციალისტური ცენტრალიზაცია და დაგეგმარება თავისთავად, შინაგანი კანონზომირეებებიდან გამომდინარე.
1. 
მორალური არგუმენტი: ინდივიდი როგორც თვითმიზანი
მორალური არგუმენტი: ინდივიდი როგორც თვითმიზანისოციალისტური იდეოლოგიის ფუნდამენტური მორალური მანკიერება მდგომარეობს იმაში, რომ იგი ადამიანს განიხილავს არა როგორც სუვერენულ არსებას და თვითმიზანს, არამედ როგორც რესურსს "საზოგადოებრივი კეთილდღეობისთვის".
სიცოცხლის უფლება და საკუთრება: საკუთრების უფლება არის სიცოცხლის უფლების პრაქტიკული რეალიზაცია — თუ ადამიანს არ აქვს უფლება საკუთარი შრომის ნაყოფზე, ის ვერ განკარგავს საკუთარ სიცოცხლეს. სოციალიზმი, კერძო საკუთრების უარყოფით, ინდივიდს აქცევს კოლექტივის მონად.
ალტრუიზმის ტირანია: იდეა, რომ ადამიანის მორალური მოვალეობაა სხვებისთვის თავგანწირვა, სახელმწიფოებრივ დონეზე იქცევა იძულების იარაღად. როდესაც "საჭიროება" ხდება პრეტენზია სხვის ქონებაზე, საზოგადოება გადაგვარდება პარაზიტულ სისტემად.
გონების სუვერენიტეტი: შემოქმედებითი აზროვნება მხოლოდ ინდივიდუალურია. "კოლექტიური გონება" არ არსებობს. ნებისმიერი მცდელობა, აიძულო ინდივიდი იაზროვნოს ჯგუფის კარნახით, არის ომი ადამიანის ბუნების წინააღმდეგ.2. 
ეპისტემოლოგიური არგუმენტი: ცოდნის დეცენტრალიზაცია
ეპისტემოლოგიური არგუმენტი: ცოდნის დეცენტრალიზაციააკადემიური თვალსაზრისით, სოციალისტური მოდელის მთავარი ნაკლია ე.წ. "ინტელექტუალური თავდაჯერებულობა". ნებისმიერი ცენტრალიზებული ორგანო, რომელიც ცდილობს მართოს ეკონომიკა, ეჯახება ინფორმაციულ ბარიერს.
ფრაგმენტირებული ცოდნა: ინფორმაცია რესურსების, საჭიროებებისა და ტექნოლოგიების შესახებ არ არსებობს ერთიან ფორმატში. ის დაქსაქსულია მილიონობით ინდივიდში, როგორც "ლოკალური გარემოებების ცოდნა".
ფასების სისტემა: თავისუფალ ბაზარზე ფასი არის სიგნალი. ის გადასცემს ინფორმაციას რესურსის სიმცირის ან სიჭარბის შესახებ. სოციალისტური მოდელი, რომელიც ანადგურებს საბაზრო ფასწარმოქმნას, რეალურად ანადგურებს საზოგადოების "ნერვულ სისტემას".
გაანგარიშების ქაოსი: ფასების გარეშე შეუძლებელია რაციონალური ეკონომიკური გათვლა. შესაბამისად, ნებისმიერი მცდელობა "მოეწყოს" ეკონომიკა გეგმიურად, აუცილებლად იწვევს რესურსების არასწორ გადანაწილებას და, საბოლოოდ, სისტემურ კოლაფსს.3. 
ძალაუფლების კონცენტრაცია და "გზა მონობისკენ"
ძალაუფლების კონცენტრაცია და "გზა მონობისკენ"პოლიტიკური შემწყნარებლობის ზღვარი ხშირად ბუნდოვანია, რადგან სოციალისტური იდეა თავისი არსით მოითხოვს იძულებას.
"თუ არსებობს ერთიანი სახელმწიფოებრივი მიზანი, მაშინ ყველა ინდივიდუალური მიზანი მას უნდა დაექვემდებაროს."
ეკონომიკური კონტროლი: რადგან სახელმწიფო ხდება ერთადერთი დამსაქმებელი და რესურსების მფლობელი, ინდივიდი კარგავს ავტონომიას.
პოლიტიკური მონოპოლია: ეკონომიკური გეგმის შესასრულებლად საჭიროა წინააღმდეგობის დათრგუნვა. ნებისმიერი დისენტი (განსხვავებული აზრი) განიხილება როგორც საბოტაჟი. ეთიკური რეგრესი: სისტემაში, სადაც მიზანი ამართლებს საშუალებას, ძალაუფლების სათავეში ხვდებიან არა ყველაზე კეთილშობილნი, არამედ ისინი, ვისაც ძალადობის გამოყენების ყველაზე ნაკლები მორალური ბარიერი აქვთ.4. 
ტოლერანტობის პარადოქსი და სამართლებრივი ჩარჩო
ტოლერანტობის პარადოქსი და სამართლებრივი ჩარჩორატომ უნდა დავუშვათ ამ იდეების არსებობა საჯარო სივრცეში? აქ შემოდის ნეგატიური თავისუფლების კონცეფცია:
თვითმფლობელობის პრინციპი: ყოველ ადამიანს აქვს საკუთრება საკუთარ აზრებზე. იდეის აკრძალვა ნიშნავს ინტელექტუალურ საკუთრებაზე ძალადობას.
სამართლებრივი ზღვარი: სამართლებრივი თვალსაზრისით, დანაშაული იწყება არა მაშინ, როდესაც ვინმე ქადაგებს ქონების გადანაწილებას, არამედ მაშინ, როდესაც ხდება ფიზიკური ხელყოფა ან აგრესიისკენ პირდაპირი მოწოდება.5. 
რატომ "მარცხდება" სოციალიზმი ყოველთვის?
რატომ "მარცხდება" სოციალიზმი ყოველთვის?მილიონობით მსხვერპლი არ არის "არასწორი ლიდერების" ბრალი. ეს არის შედეგი მცდელობისა, რომ ადამიანური ბუნება და ეკონომიკური კანონები დაექვემდებაროს ხელოვნურ კონსტრუქციას.
სტიმულების არარსებობა: კერძო საკუთრების გარეშე ქრება პასუხისმგებლობა და ინოვაციის სურვილი.
ბიუროკრატიული ზრდა: ნებაყოფლობითი გაცვლის ნაცვლად, საზოგადოება იღებს იერარქიულ იძულებას.შედეგად, ნადგურდება ეკონომიკა და მყარდება "ბატონ-ყმობა".
შეჯამება
პოლიტიკური შემწყნარებლობა არ ნიშნავს იდეოლოგიურ თანხმობას. ეს არის აღიარება იმისა, რომ იდეებთან ბრძოლის ერთადერთი ლეგიტიმური გზა უკეთესი იდეებია. სოციალისტური "ბოდვების" მოთმენა არის გარანტი იმისა, რომ ჩვენი საზოგადოება რჩება ღია და არ ემსგავსება იმავე ტირანიას, რომელსაც ეს იდეოლოგია ქადაგებს და ქმნის, როდესაც სესაძლებლობა უჩნდება. თუმცა, ზღვარი გადის აგრესიის დაწყების აქტზე — კერძო საკუთრებისა და სიცოცხლის ხელყოფა არ შეიძლება იყოს "პოლიტიკური შეხედულების" ნაწილი; ეს არის კრიმინალური აქტი, რომელიც ამ ქყვეყნად ცხოვრების კანონის ძალით მთელი სიმკაცრით უნდა დაისაჯოს. 
