პაატა შეშელიძე
საქართველოში სოციალური დახმარების სისტემა რთული და მრავალშრიანი კრიზისის წინაშე დგას. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2025 წლის ნოემბრის მონაცემები
აჩვენებს, რომ სახელმწიფო დახმარებაზე დამოკიდებულება კვლავ მაღალ ნიშნულზე რჩება.1. სტატისტიკური სურათი: დამოკიდებულების რეალური მასშტაბი 
სოციალური დახმარების მიმღებთა საერთო რაოდენობა 459,067-ს შეადგენს. ეს რიცხვი უკვე მოიცავს იმ პირებს, რომლებიც დასაქმების პროგრამაში მონაწილეობენ.
ეს მასშტაბი ნიშნავს, რომ საქართველოს მოსახლეობის დაახლოებით 12.4% (459,067 პირი) 
უშუალოდ არის დამოკიდებული სახელმწიფო საარსებო შემწეობაზე. ეს მაჩვენებელი მიუთითებს სახელმწიფო ხარჯებისა და სოციალური ფონის მძიმე ტვირთზე.
უშუალოდ არის დამოკიდებული სახელმწიფო საარსებო შემწეობაზე. ეს მაჩვენებელი მიუთითებს სახელმწიფო ხარჯებისა და სოციალური ფონის მძიმე ტვირთზე.სოციალური დახმარების სისტემის ძირითადი კატეგორიები (2025 წლის ნოემბერი):
სულ საარსებო შემწეობის მიმღები (ოჯახები/პირები): 128,493 ოჯახი, რაც 459,067 პიროვნებას შეადგენს. ეს არის საერთო რაოდენობა, რომელიც ფულად დახმარებას იღებს.
დასაქმების პროგრამის ბენეფიციარები: 55,360 ოჯახი, რაც 247,485 პიროვნებას შეადგენს. ეს ჯგუფი შედის ზემოთ აღნიშნულ 459,067-ში, მაგრამ გამოყოფილია, რადგან მათ 4 წლის განმავლობაში სტატუსის შენარჩუნების გარანტია ჰქონდათ.
სულ სისტემაში რეგისტრირებული ოჯახების რაოდენობა შეადგენს 183,853-ს. ამ ჯგუფში, დაახლოებით 140,501 ბავშვი 
უკიდურესი სიღარიბის ზღვარს მიღმაა ან მაღალ შემწეობას იღებს, რაც ყველაზე მოწყვლად ჯგუფზე მიუთითებს.
უკიდურესი სიღარიბის ზღვარს მიღმაა ან მაღალ შემწეობას იღებს, რაც ყველაზე მოწყვლად ჯგუფზე მიუთითებს.2. რეგიონული ჭრილი: სიღარიბის გეოგრაფია 
სოციალური გაჭირვების მასშტაბები არათანაბარია და მაღალი კონცენტრაცია რამდენიმე რეგიონში ფიქსირდება:
თბილისი (113,258 პირი): დედაქალაქში სიღარიბის ყველაზე მაღალი კონცენტრაცია მოდის გლდანი-ნაძალადევის (42,146 პირი) და ისანი-სამგორის (41,060 პირი) რაიონებზე, რაც ქალაქის პერიფერიებში მცხოვრებთა მძიმე სოციალურ ფონზე მიუთითებს.
ქვემო ქართლი (88,363 პირი): რეგიონი ლიდერობს ქვეყანაში მიმღებთა რაოდენობით დედაქალაქის შემდეგ. განსაკუთრებით მაღალი მაჩვენებლებია მრავალრიცხოვან მარნეულსა და გარდაბანში.
დასავლეთ საქართველო: იმერეთსა და სამეგრელო-ზემო სვანეთში ჯამში 85 ათასზე მეტი პირი ცხოვრობს სახელმწიფო დახმარებით.
3. პროგრამული ცვლილებები: 4-წლიანი გარანტიის პრინციპის დასასრული 
საზოგადოებრივი დასაქმების პროგრამა (რომელშიც 247 ათასზე მეტი პირია ჩართული) თავდაპირველად ეფუძნებოდა 4-წლიანი გარანტირებული სტატუსის პრინციპს. ეს პუნქტი ითვალისწინებდა, რომ დასაქმების დაწყების შემთხვევაშიც კი, ოჯახი სტატუსს არ დაკარგავდა, რაც მოტივაციას ზრდით.
რეალობა 2025 წლიდან:
პროგრამამ "ხელოვნური დასაქმების" სახე მიიღო, რადგან ხშირად არ იწვევს ბენეფიციარების რეალურ გადასვლას კერძო სექტორში.
2026 წლებში მოსალოდნელია 4-წლიანი გარანტირებული სტატუსის პრინციპის გაუქმება ან მკაცრი ფილტრაცია.
შედეგები: შრომისუნარიან პირებს, რომლებიც უარს იტყვიან კერძო სექტორში შეთავაზებულ შესაბამის ვაკანსიებზე, შესაძლოა შეუწყდეთ სოციალურად დაუცველის სტატუსი.
4. პარადოქსი: ეკონომიკური წარმატება და მზარდი დამოკიდებულება 
სოციალური დახმარებაზე დამოკიდებულების მაღალი მაჩვენებელი უპირისპირდება მთავრობის ოფიციალურ განცხადებებს ეკონომიკური წარმატების შესახებ:
მთავრობის ნარატივი: ოფიციალური პირები და ეკონომიკური ანგარიშები მუდმივად საუბრობენ ეკონომიკის მაღალ, ხშირად ორნიშნა ზრდაზე (GDP), რაც საქართველოს რეგიონში ერთ-ერთ ლიდერ ქვეყნად წარმოაჩენს. ამასთან, რეგულარულად ცხადდება სიღარიბის ზღვარს მიღმა მყოფთა რაოდენობის შემცირების შესახებ.
რეალური პარადოქსი: მიუხედავად ამ ოპტიმისტური განცხადებებისა, 459,067 პირი კვლავ რჩება სახელმწიფო დახმარების სისტემაში. მათ (ისევ როგორც ბევრი სხავ ჯგუფის) კეთილდღეობაზე ეკონომიკური ზრდა რ აისახება. ეს უთანხმოება მიუთითებს, რომ ეკონომიკური ზრდა არ არის ინკლუზიური და სამართლიანი. სიმდიდრის ზრდა არათანაბრად ნაწილდება და ვერ ახერხებს მოსახლეობის ყველაზე მოწყვლადი ნაწილის სიღარიბიდან გამოყვანას.
დასკვნა: სტატისტიკა ადასტურებს, რომ სოციალური დახმარების მასშტაბი ეკონომიკის ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე ტვირთია. ხოლო გამოსავლი - ბუნდოვანი. 
